Driedaagse van de Panne-Koksijde.
Veel renners die denken kans te maken op winst in De Ronde rijdt de Panne als laatste voorbereiding,
andere renners die denken te kunnen winnen in Vlaanderen rijden de Panne niet door een te groot risico op valpartijen. Van beide is iets te zeggen en de winnaar van zondag in Ninove heeft gelijk.
Na de knieproblemen deze winter (1 maand niks kunnen doen) heb ik toch al een paar mooie uitslagen gereden. En dat geeft vertrouwen en natuurlijk ook verwachtingen, niet alleen van buitenaf, zeker ook van mijzelf. Zelf leg je natuurlijk de lat altijd hoger dan de buitenwereld.
Maar na de Panne weet ik weer waar ik op dit moment echt sta. Tja je hoopt wel dat je het talent hebt om een verloren maand training te kunnen overbruggen en na twee keer tweede te zijn geworden denk je ook echt dat het je gelukt is. Ik voel me elke wedstrijd beter worden, maar blijkbaar de rest van het peloton ook. Want, goh… wat heb ik afgezien daar in de Panne.
Het waren allemaal brommers uit Tirreno en Parijs-Nice en ik weet dus gewoon dat ik niet goed genoeg was. Ik heb geprobeerd om mijn werk voor de ploeg te doen.
Bijvoorbeeld in de ochtendrit voor de tijdrit heb ik geprobeerd Lieuwe Westra zoveel mogelijk uit de wind te houden en van voren te houden. Hij en ook Jens moesten zich deze morgen zoveel als mogelijk sparen voor de tijdrit die de middag zou plaats vinden. Ben toch blij dat ik in dat opzicht toch van waarde ben geweest tijdens deze koers, maar ik hoop toch weer heel snel zelf mee te doen voor de prijzen.